Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Białymstoku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 czerwca 2018 r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący : SSA Teresa Suchcicka (spr.)

Sędziowie : SA Dorota Elżbieta Zarzecka

: SA Barbara Orechwa – Zawadzka

Protokolant : Edyta Katarzyna Radziwońska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. w B.

sprawy z odwołania J. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.

o przywrócenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową

na skutek apelacji wnioskodawcy J. S.

od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt IV U 1854/16

I. zmienia zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z 4 listopada 2016r. w ten sposób, że przywraca J. S. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową na okres od 1 października 2016r. do 30 września 2019r.,

II. stwierdza brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji,

III. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. na rzecz J. S. 30 ( trzydzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych za II instancję .

SSA Barbara Orechwa – Zawadzka SSA Teresa Suchcicka SSA Dorota Elżbieta Zarzecka

Sygn. akt III AUa 645/17

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. decyzją z 4 listopada 2016 r., wydaną na podstawie Ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1242) oraz Ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 887), odmówił J. S. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową, ponieważ nie został on uznany za osobę niezdolną do pracy.

W odwołaniu od tej decyzji J. S. wniósł o jej zmianę i ustalenie, że przysługuje mu prawo do renty z tytułu choroby zawodowej. Podkreślił, że lekarze orzecznicy organu rentowego wydali opinię tylko po przeprowadzeniu podstawowych badań (uszu, nosa i gardła) bez użycia elektronicznej aparatury pomiarowej, choć badanie słuchu w takim zakresie nie daje podstaw do stwierdzenia, że występuje obustronny niedosłuch w związku z chorobą zawodową. Zaznaczył, że choroba związana z uszkodzeniem narządu słuchu była wynikiem długoletniej pracy w warunkach nadmiernego hałasu na stanowisku spawacza. Zdiagnozowane schorzenie narządu słuchu wymagało stałego leczenia w poradni laryngologicznej, w tym także szpitalnego. Pojawiły się również schorzenia narządu ruchu ze wskazaniem do dalszego leczenia w poradni chirurgicznej i ortopedycznej. Rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową otrzymywał do 30 września 2016 r.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.

Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z 13 lipca 2017 r. oddalił odwołanie.

Sąd Okręgowy ustalił, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. decyzją z 6 marca 2012 r. przyznał J. S. prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową do 30 września 2016 r. 31 sierpnia 2016 r. J. S. złożył wniosek o ponowne ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z 10 października 2016 r. i orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z 31 października 2016 r. ustalono, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy. Z tego względu organ rentowy zaskarżoną decyzja z 4 listopada 2016 r. odmówił J. S. prawa do renty z tytułu choroby zawodowej.

Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego neurochirurga oraz otolaryngologa. Biegły neurochirurg rozpoznał u wnioskodawcy chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa bez cech uszkodzenia układu nerwowego oraz nieznaczne uszkodzenie nerwu łokciowego prawego i stwierdził, że jest on zdolny do pracy. Na podstawie badania neurologicznego biegły nie stwierdził cech uszkodzenia układu nerwowego w stopniu ograniczającym zdolność do pracy, ponieważ zdaniem biegłego zmiany w kręgosłupie mają charakter przewlekłych zmian zwyrodnieniowych w procesie starzenia się.

Biegły otolaryngolog rozpoznał u wnioskodawcy obustronny niedosłuch odbiorczy znacznego stopnia, przewlekły nieżyt błony śluzowej gardła i krtani oraz stan po operacji przegrody nosa oraz stan po usunięciu migdałków podniebiennych. Biegły uznał, że stwierdzone schorzenia nie powodują niezdolności do pracy. Zaznaczył, że od wielu lat J. S. miał potwierdzony postępujący niedosłuch obu uszu, który został uznany za chorobę zawodową. Z tego powodu był on uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową do 30 września 2016 r. Biegły podkreślił, że badanie laryngologiczne wykazało obuuszny niedosłuch odbiorczy, który jest potwierdzony wielokrotnie wykonywanymi badaniami audiometrycznymi. Jednocześnie nie stwierdzono innych objawów stanu zapalnego uszu ani wycieków ropnych z uszu. Z wywiadu wynika, że wnioskodawca przebył operację przegrody nosa oraz usunięcia migdałków podniebiennych z dobrym skutkiem terapeutycznym. Z powodu niedosłuchu pozostawał pod kontrolą laryngologiczną w poradni laryngologicznej. Niedosłuch ucha prawego i ucha lewego powoduje utrudnienia komunikacji słownej z otoczeniem. Badanie akumetryczne wykazało, że obustronnie słyszy szept przy małżowinie usznej. Komunikacja ta może być poprawiona poprzez zastosowanie aparatów słuchowych. Charakter niedosłuchu oraz stopień jego nasilenia nie powoduje jednak niezdolności do pracy, poza zawodami wymagającymi dobrego słuchu. Wnioskodawca powinien nadal pozostawać pod kontrolą laryngologiczną z powodu konieczności monitorowania niedosłuchu oraz okresowego leczenia nieżytu błony śluzowej gardła i krtani.

Do tej opinii żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń. Sąd Okręgowy odwołał się do art. 17 ust. 1 Ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych i stwierdził, że ubezpieczony, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej stał się niezdolny do pracy, ma prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ustawa ta odsyła wprawdzie do przepisów Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie ustalania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, jej wysokości oraz wypłaty, jednak szczególne przepisy ustawy wypadkowej przewidują szereg wyjątków od zasad uregulowanych w ustawie emerytalnej. Art. 17 ust. 2 ustawy wypadkowej przewiduje, że nieistotna jest data powstania niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. Ponadto przy ustalaniu podstawy wymiaru renty nie stosuje się ograniczenia wskaźnika wysokości podstawy, o którym mowa w art. 15 ust. 5 Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (250%). Oznacza to, że, zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy emerytalnej w celu ustalenia podstawy wymiaru renty w pierwszej kolejności oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych. Uwzględnia się także kwoty przysługujących ubezpieczonemu w danym roku kalendarzowym wynagrodzeń za czas niezdolności do pracy oraz kwoty zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku opiekuńczego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku wyrównawczego, świadczenia wyrównawczego lub dodatku wyrównawczego, a także wartość rekompensaty pieniężnej ustaloną zgodnie z pkt 3 załącznika do Ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent. Do podstawy wymiaru wlicza się również kwoty zasiłków dla bezrobotnych, zasiłków szkoleniowych lub stypendiów wypłaconych z Funduszu Pracy za okres udokumentowanej niezdolności do pracy. Sąd Najwyższy w uchwale z 8 stycznia 2007 r. (I UZP 5/06) uznał, że dodatkowe wynagrodzenie roczne przewidziane w Ustawie z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. Nr 160, poz. 1080 z późn. zm.) dolicza się do wynagrodzenia z tego roku, za który przysługiwało (§ 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent; tekst jedn. Dz.U. z 1989 r. Nr 11, poz. 63 z późn. zm.). W drugiej kolejności oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach, z zaokrągleniem do setnych części procentu. Następnie oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19 ustawy emerytalnej.

Sąd zwrócił uwagę na wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 3 marca 2006 r. (III AUa 1523/06). Podkreślił też, że szczególny charakter mają także art. 18 oraz art. 20 ust. 2 ustawy wypadkowej określające minimalną wysokość renty z tytułu niezdolności do pracy z ubezpieczenia wypadkowego. Następnie odwołał się do art. 17 ust. 4 ustawy wypadkowej, który określa przesłanki przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. Wymienił przesłanki przyznania i przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na podstawie art. 57 i art. 61 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a także przytoczył treść art. 102 ust. 1 tej ustawy. Sąd stwierdził, że według art. 57 Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jednym z warunków przyznania ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy jest taki stan zdrowia, który uzasadnia ocenę, że niezdolność ta nadal występuje i to w rozumieniu art. 12 tej ustawy. Oznacza to, że nie każdy stan chorobowy warunkuje prawo do renty, lecz tylko taki, który narusza sprawność organizmu w stopniu ograniczającym lub wykluczającym zdolność do wykonywania pracy zarobkowej Zgodnie z art. 12 ust. 3 Ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej poziomem posiadanych kwalifikacji, natomiast w myśl art. 12 ust. 2 ustawy całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

Sąd podzielił opinie biegłych specjalistów w zakresie zdiagnozowanych u wnioskodawcy chorób. Zaznaczył, że biegli ci posiadają odpowiednie przygotowanie i doświadczenie zawodowe i naukowe, zaś ich opinie zostały sformułowane po przeanalizowaniu historii chorób wnioskodawcy oraz szczegółowo i obszernie uzasadnione. Zważywszy na charakter schorzeń ubezpieczonego i wiek ubezpieczonego Sąd nie dostrzegał podstaw do kwestionowania wydanych opinii.

Sąd uznał, że wnioskodawca nie spełnił przesłanki koniecznej do przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową na podstawie art. 17 ust. 1 Ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zw. z art. 57 Ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, bo nie jest niezdolny do pracy. Z tego względu Sąd orzekł na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c.

J. S. złożył apelację od wyroku Sądu Okręgowego. Zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:

1.  sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego materiału dowodowego, które miały wpływ na treść wyroku, polegające na stwierdzeniu, że nie spełnia on przesłanki konicznej do przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową,

2.  naruszenie przepisów prawa materialnego (nieuzasadniona odmowa prawa do renty) i przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., art. 232 zdanie 2 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza z zakresu medycyny pracy oraz niewłaściwe zastosowanie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., skutkujące oddaleniem odwołania, pomimo istnienia przesłanek do jego uwzględnienia.

J. S. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową i przyznanie mu renty. Wniósł również o zasądzanie od organu rentowego na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. W toku postępowania apelacyjnego wnioskodawca złożył zaświadczenie i audiogram z 12 kwietnia 2018 r.

Sąd Apelacyjny ustalił i zważył:

Apelacja zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 17 ust. 4 Ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1242 ze zm., zwanej dalej „ustawą wypadkową”). Zgodnie z tym przepisem prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, przywraca się w razie ponownego powstania tej niezdolności bez względu na okres, jaki upłynął od ustania prawa do renty. W myśl art. 17 ust. 1 ustawy wypadkowej przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z ubezpieczenia wypadkowego, do ustalenia wysokości tego świadczenia oraz jego wypłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z uwzględnieniem przepisów ustawy wypadkowej. Świadczenie przysługuje niezależnie od długości okresu ubezpieczenia wypadkowego oraz bez względu na datę powstania niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową (art. 17 ust. 2 ustawy wypadkowej). Warunkiem nabycia prawa do renty z ustawy wypadkowej jest zatem stwierdzenie całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy i wykazanie, że ta niezdolność pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową.

Zarzuty, które J. S. podnosi w apelacji, dotyczą niezasadnego przyjęcia przez Sąd Okręgowy, że jest on zdolny do pracy po dniu 30 września 2016 r. Należy zaznaczyć, że ocena stanu zdrowia osoby ubezpieczonej następuje zgodnie z czynnikami medycznymi i zawodowymi określonymi w art. 12 i art. 13 Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 887 ze zm., zwanej dalej „ustawą emerytalną”), które mają zastosowanie w sprawie poprzez wyżej wskazane odesłanie z art. 17 ust. 1 ustawy wypadkowej. Zgodnie z art. 12 ust. 1 Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy nawet po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej), zaś częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 ust. 3 ustawy emerytalnej). W myśl art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się: stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Ocena niezdolności do pracy z medycznego punktu widzenia wymaga wiadomości specjalnych i Sąd nie może opierać ustaleń w tym zakresie na własnym przekonaniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2010 r., II UK 191/09, LEX nr 590238). Rozstrzygając w sprawie, Sąd Okręgowy oparł się na opiniach biegłych z zakresu neurochirurgii i otolaryngologii, którzy uznali, że wnioskodawca nie jest osobą niezdolną do pracy w związku z chorobą zawodową po 30 września 2016 r. Na skutek wniosku J. S. i nowej dokumentacji medycznej, tj. zaświadczenia i audiogramu z 12 kwietnia 2018 r., Sąd Apelacyjny uzupełnił postępowanie dowodowe i dopuścił dowód z opinii biegłych z zakresu otolaryngologii i medycyny pracy. Ostatecznie opinię wydała tylko biegła z zakresu otolaryngologii. Biegła rozpoznała u wnioskodawcy obustronny niedosłuch odbiorczy znacznego stopnia o charakterze postępującym, powstałym w wyniku wieloletniej pracy w hałasie, zawroty głowy pochodzenia naczyniowego, nadciśnienie tętnicze i hypercholesterolemię w wywiadzie. Biegła stwierdziła, że choroba zawodowa narządu słuchu istnieje nadal. Stan narządu słuchu nie poprawił się, ale pogorszały się na przestrzeni lat. Aparaty słuchowe częściowo ułatwiają życie codzienne, bo nie w pełni korygują tak znaczny obustronny niedosłuch. Biegła zaznaczyła, że wnioskodawca wymaga stałej, okresowej kontroli laryngologicznej w związku z chorobą zawodową słuchu. Uznała, że wnioskodawca jest częściowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową narządu słuchu od 1 października 2016 r. do 30 września 2019 r. Zaznaczyła, że choroba ta nie rokuje poprawy i ma charakter postępujący. Znaczny obustronny niedosłuch, który powstał wskutek warunków pracy w hałasie, nie pozwala na pracę w hałasie, na wysokości, przy maszynach w ruchu, w wibracji, wymagającej obuusznego dobrego słyszenia i ze względu na konieczność korzystania z aparatów słuchowych w polu elektromagnetycznym. Wnioskodawca nie może wykonywać pracy w wyuczonym zwodzie spawacza.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego wszystkie wydane w sprawie opinie biegłych z zakresu neurochirurgii i otolaryngologii są rzetelnie sporządzone i uzasadnione. Istotne w sprawie są jednak opinie dwóch biegłych z zakresu otolaryngologii, bo to z powodu choroby zawodowej narządu słuchu wnioskodawca ubiega się o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. Należy zwrócić uwagę, że opinia biegłego z zakresu otolaryngologii sporządzona na etapie postępowania przed Sądem Okręgowym i opinia biegłego z zakresu otolaryngologii sporządzona w postępowaniu apelacyjnym zawierają odmienne stanowiska w zakresie oceny stanu wnioskodawcy z powodu schorzeń laryngologicznych. Pierwszy biegły otolaryngolog uznał wnioskodawcę za osobę zdolną do pracy, natomiast drugi biegły otolaryngolog stwierdził, że wnioskodawca jest osobą częściowo niezdolną do pracy od 1 października 2016 r. do 30 września 2019 r. Obaj biegli otolaryngolodzy różnie ocenili rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia, ale nie dysponowali oni tą samą dokumentacją medyczną. Biegła otolaryngolog, oceniająca stan wnioskodawcy w postępowaniu apelacyjnym, wydała opinię opartą nie tylko na dotychczasowej dokumentacji medycznej, ale i również na zaświadczeniu i audiogramie z 12 kwietnia 2018 r., które wnioskodawca złożył w toku postępowania apelacyjnego. Biegła uwzględniła w opinii aktualne wyniki badania audiometrycznego i stwierdziła, że stan słuchu wnioskodawcy nie poprawił się, ale pogorszył, i powoduje, że wnioskodawca jest częściowo niezdolny do pracy po 30 września 2016 r. jeszcze przez okres trzech lat, czyli do 30 września 2019 r.

Sąd Apelacyjny przyjmuje tę ostatnią opinię biegłego otolaryngologa za podstawę ustaleń faktycznych. Wynika z niej jednoznacznie, że rozpoznany u wnioskodawcy obustronny niedosłuch cały czas pogłębia się, a przez to nie pozwala mu wykonywać pracy spawacza, która jest zgodna z jego kwalifikacjami. Zdaniem Sądu Apelacyjnego opinia drugiego biegłego otolaryngologa dostarcza niezbędnych wiadomości specjalnych z tej gałęzi medycyny i jest wystarczająca do oparcia na niej rozstrzygnięcia. Wobec tego, nie istniała potrzeba przeprowadzania dowodu z opinii kolejnego biegłego lekarza otolaryngologa i biegłego z zakresu medycyny pracy. Z tego powodu na podstawie art. 217 § 3 k.p.c. w z art. 391 § 1 k.p.c. oddalono wniosek organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu otolaryngologii i pominięto dopuszczony dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy. Należy podkreślić, że samo niezadowolenie strony z wymowy dotychczas złożonych opinii nie jest wystarczającą przesłanką dopuszczenia kolejnego dowodu z opinii biegłych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2009 r., I UK 283/08; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 1999 r., I PKN 20/99; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2012 r., I UK 195/11).

Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z opinią drugiego biegłego otolaryngologa J. S. jest częściowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową w okresie od 1 października 2016 r. do 30 września 2019 r. To oznacza, że wnioskodawca spełnił przesłanki niezbędne do przywrócenia mu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową na podstawie art. 17 ust. 1 i 4 Ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz art. 12 ust. 1-3 i art. 13 ust. 1 Ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z tego względu zmieniono zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego i przyznano wnioskodawcy prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową na okres od 1 października 2016 r. do 30 września 2019 r. (punkt I sentencji wyroku).

W ocenie sądu apelacyjnego organ rentowy nie ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, o której mowa w art. 118 ust. 1a ustawy emerytalnej. Materiał dowodowy, którym dysponował organ rentowy w toku postępowania prowadzonego przed tym organem, nie był wystarczający do przyznania wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. Dopiero po złożeniu w postępowaniu apelacyjnym nowej dokumentacji medycznej wnioskodawca wykazał sporną przesłankę prawa do tego świadczenia. Nie można zatem przypisać organowi rentowemu odpowiedzialności za nieprzyznanie wnioskodawcy prawa do renty na etapie postępowania prowadzonego przed tym organem (punkt II sentencji wyroku).

O zwrocie opłaty od apelacji poniesionej przez wnioskodawcę (30 zł) orzeczono zgodnie z art. 36 Ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 623) – punkt III sentencji wyroku.

SSA Barbara Orechwa-Zawadzka SSA Teresa Suchcicka SSA Dorota Elżbieta Zarzecka