Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Białymstoku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 grudnia 2022 r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący

: sędzia

Beata Wojtasiak

po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. w Białymstoku

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) w G.

przeciwko A. L. (1), M. L. (1) i A. R.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie

z dnia 29 kwietnia 2022 r. sygn. akt V GC 105/20

I.  oddala apelację;

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 8.100 złotych tytułem zwrotu kosztów instancji odwoławczej.

(...)

Sygn. akt I AGa 95/22

UZASADNIENIE

Powód (...) w G. wniósł o zasądzenie od pozwanych M. L. (1), A. L. (1) i A. R. na swoją rzecz solidarnie tytułem roszczenia opartego o treść art. 299 k.s.h. kwoty 378.056,02 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwani M. L. (1), A. L. (1) i A. R. wnieśli zgodnie o oddalenie powództwa w całości i obciążenie powoda kosztami procesowymi na swoją rzecz. Podnieśli, że nie ziściły się przesłanki z art. 299 § 1 k.s.h., a nadto zaszły okoliczności egzoneracyjne z § 2 tego przepisu.

Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie z asądził od pozwanego A. R. na rzecz powoda kwotę 347.952,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 marca 2020 r. do dnia zapłaty; oddalił powództwo w pozostałym zakresie; zasądził od pozwanego A. R. na rzecz powoda kwotę 29.047,94 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; zasądził od powoda na rzecz pozwanych M. L. (1) i A. L. (1) kwoty po 4.036,44 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Powyższy wyrok zapadł w oparciu o następujący stan faktyczny.

W 2017 r. (...) Sp. z o.o. w O. nabyła od (...)w G. towary w ilościach i za cenę określone w fakturach Vat wystawionych przez powoda. Pomimo upływu terminów płatności, (...) Sp. z o.o. nie uiściła ceny sprzedaży.

Dnia 21 grudnia 2017 r. powód, (...) Sp. z o.o. w O., (...) Sp. z o.o. Sp. k. w (...) Sp. z o.o. w O. zawarli umowę przystąpienia do długu. Na podstawie tej umowy dłużnik (...) Sp. z o.o. uznał swój dług w wysokości 308.331,39 zł wraz z odsetkami ustawowymi wynoszącymi na dzień podpisania umowy 7.024,54 zł, a (...) Sp. z o.o. Sp. k. oraz (...) przystąpiły do długu jako dłużnicy solidarni, obejmując zakresem swojej odpowiedzialności zarówno roszczenie główne, jak i należności uboczne. Mocą zawartej umowy dłużnik i Spółki przystępujące do długu zobowiązali się spłacić zadłużenie w 9 ratach, których terminy płatności przypadały kolejno na: 22.01.2018 r., 31.03.2018 r., 30.06.2018 r., 30.09.2018 r., 21.12.2018 r., 31.03.2019 r., 30.06.2019 r., 30.09.2019 r i 31.12.2019 r. Jednocześnie postanowiono, że w wypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat, całość należności staje się natychmiast wymagalna, oraz że do zadłużenia doliczone zostaną koszty związane z windykacją pozasądową, sądową i komorniczą w wysokości do 40.000,00 zł, w tym poniesione dotychczas koszty windykacji pozasądowej w kwocie 16.082,39 zł.

Tego samego dnia, tj. 21 grudnia 2017 r. powód zawarł z (...)umowę cesji powierniczej, na podstawie której (...)przelewała na rzecz powoda w celu jej dochodzenia wierzytelność przysługującą cedentowi wobec (...) Sp. z o.o. w kwocie 679.904,64 zł. Do umowy załączono fakturę Vat numer (...) z 26 maja 2017 r. na kwotę równą wysokości przelewanej wierzytelności.

W rocznym sprawozdaniu finansowym(...)za 2017 r. ( (...)) brak jest informacji o posiadaniu przez tą Spółkę wierzytelności wobec (...) Sp. z o.o. w kwocie 679.904,64 zł. W Bilansie Spółki na dzień 31 grudnia 2017 r. wskazano jedynie należności (ogółem z tytułu dostaw i usług) w kwocie 128.059,72 zł.

Pismem z 25 stycznia 2018 r. powód wezwał (...) Sp. z o.o. w P. (uprzednio: (...) Sp. z o.o.) do zapłaty kwoty 679.904,64 zł. W odpowiedzi z 12 lutego 2018 r. otrzymał informację, że przedmiotowa wierzytelność wygasła, gdyż stwierdzająca ją faktura Vat nr (...) r. została w całości opłacona w 2017 r.

Ponieważ dłużnik (...) Sp. z o.o. ani przystępujące do długi Spółki nie wykonały zobowiązań wynikających z umowy przystąpienia do długu z 21 grudnia 2017 r., powód wystąpił przeciwko nim na drogę postępowania sądowego.

Nakazem zapłaty z 18 kwietnia 2018 r., IX GNc 463/18, Referendarz S. w Sądzie Okręgowym w Poznaniu nakazał zapłacić solidarnie Spółkom: (...) Sp. z o.o. w O., (...) Sp. z o.o. Sp. k. w (...) Sp. z o.o. w O. na rzecz (...)w G. kwotę 308.331,39 zł wraz z ustawowymi odsetkami:

-

od kwoty 47.092,47 zł od dnia 16.01.2017 r. do dnia 20.06.2017 r.,

-

od kwoty 44.800,55 zł od dnia 21.06.2017 r. do dnia zapłaty,

-

od kwoty 163.697,89 zł od dnia 17.06.2017 r. do dnia zapłaty,

-

od kwoty 57.047,40 zł od dnia 08.12.2017 r. do dnia zapłaty,

-

od kwoty 42.785,55 zł od dnia 08.12.2017 r. do dnia zapłaty,

oraz kwotę 11.071,25 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Wskazany nakaz zapłaty uprawomocnił się i został zaopatrzony w klauzulę wykonalności.

Na podstawie uzyskanego tytułu wykonawczego powód wystąpił o wszczęcie egzekucji wymienionych świadczeń pieniężnych. We wniosku z 16 maja 2019 r. wniósł dodatkowo o: 1). zajęcie wszystkich ruchomości znajdujących się w siedzibie dłużnika (...) Sp. z o.o. oraz magazynie należącym do Spółki pod O. – O. (...)a także materiałów budowalnych, kabli, składowanych na terenie firmy (...) Sp. z o.o. w P. oraz 2) zajęcie wierzytelności przysługujących dłużnikom od (...) Sp. z o.o. Sp. k. z N..

Postanowieniem z 25 listopada 2019 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Poznaniu – (...) i W. umorzył postępowanie egzekucyjne w sprawie Km 745/18 – prowadzonej przeciwko Spółkom: (...) Sp. z o.o. w O., (...) Sp. z o.o. w (...) Sp. z o.o. w O. – wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.

Pozwany A. R. pełnił funkcję prezesa zarządu (...) Sp. z o.o. w O. od 23 lipca 2015 r. do 16 czerwca 2018 r. (został wykreślony z KRS 19 lutego 2019 r.).

Pozwany A. L. (1) pełnił funkcję prezesa zarządu (...)w O. od 13 sierpnia 2015 r. do 25 lutego 2019 r.

Pozwany M. L. (1) pełni funkcję prezesa zarządu (...) w O. od 25 lutego 2019 r. do chwili obecnej.

Do dnia zamknięcia rozprawy w sprawie o sygn. akt V GC 105/20 nie zgłoszono wniosków o ogłoszenie upadłości (...) Sp. z o.o. w O. ani (...)w O..

(...) przy uwzględnieniu kryterium ustawowego, że niewypłacalność powstaje, gdy opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza 3 miesiące (w latach 2016-2017 Spółka miała tylko jednego kontrahenta, a należności drugiego wierzyciela, tj. powoda stały się wymagalne 30 kwietnia 2018 r.) – stała się niewypłacalna 30 lipca 2018 r. Tym samym, wniosek o ogłoszenie upadłości (...)powinien być złożony najpóźniej do 30 sierpnia 2018 r. Przy uwzględnieniu zaś drugiego kryterium ustawowego, tj. że niewypłacalność powstaje, gdy zobowiązania pieniężne przekraczają wartość majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający 24 miesiące – wniosek o ogłoszenie upadłości (...) powinien być złożony najpóźniej do 6 kwietnia 2019 r. Złożenie wniosku o upadłość Spółki w którymkolwiek ze wskazanych terminów nie dawało możliwości zaspokojenia roszczeń powoda, ponieważ Spółka ta nie produkowała i nie sprzedawała wód w 2016 i 2017 r., a jedynym jej majątkiem były aktywa obrotowe.

(...) Sp. z o.o., przy uwzględnieniu kryterium ustawowego, że niewypłacalność powstaje, gdy opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza 3 miesiące (na dzień 31 grudnia 2015 r. Spółka miała wymagalne zobowiązania wobec czterech wierzycieli na łączną kwotę 718,3 tys. zł) – stała się niewypłacalna 31 sierpnia 2016 r. Tym samym, wniosek o ogłoszenie upadłości (...) Sp. z o.o. powinien być złożony najpóźniej do 30 września 2016 r. Możliwości zaspokojenia wierzytelności z majątku Spółki (...) były wyższe w 2016 r. niż latach późniejszych.

W piśmie z 28 lutego 2019 r. powód wzywał pozwanego A. R. do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 13 marca 2019 r. pozwany A. R. odmówił zapłaty.

W piśmie z 12 marca 2019 r. powód wzywał pozwanego M. L. (1) do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem, jednak nieskutecznie.

W piśmie z 24 lutego 2021 r. (...) Sp. z o.o. Sp. k. w N. poinformowała, że posiadała zobowiązania wobec (...) Sp. z o.o. na podstawie faktury nr (...). Mimo że faktura ta opiewała na kwotę 206.106,43 zł, to jednak (...) dostarczyła tylko część zamówionego towaru o wartości 50.000,00 zł, którą to należność uiszczono (...) w czerwcu 2017 r.

Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd Okręgowy wskazał, że roszczenie powoda było zasadne jedynie w stosunku do pozwanego A. R., natomiast w stosunku do pozwanych M. L. (1) i A. L. (1) nie zasługiwało na uwzględnienie

Sąd Okręgowy odwołał się do art. 299 § 2 k.s.h. oraz opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości, finansów i rachunkowości (...), któru wskazał, że właściwym czasem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (...)w O. (w której funkcję członków zarządu pełnili kolejno A. L. i M. L.) był sierpień 2018 r. Spółka stała się bowiem niewypłacalna 30 lipca 2018 r., kiedy to jej opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekroczyło okres 3 miesięcy.

W ocenie biegłego E. T., którą to ocenę Sąd Okręgowy podzielił, nawet przy uwzględnieniu drugiego kryterium ustawowego, że niewypłacalność powstaje, gdy zobowiązania pieniężne przekraczają wartość majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający 24 miesiące – wniosek o ogłoszenie upadłości (...)powinien być złożony najpóźniej do 6 kwietnia 2019 r..

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy stwierdził, że w momencie nawiązywania stosunku prawnego ze (...) w dniu 21 grudnia 2017 r. (data zawarcia umowy przystąpienia do długu), ani nawet w dacie wymagalności pierwszych wierzytelności ratalnych wynikających z rzeczonej umowy (styczeń i marzec 2018 r.) brak było podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (...)ponieważ w czasie tym nie ziściła się żadna z ustawowych przesłanek uznania dłużnika za niewypłacalnego w rozumieniu art. 11 p.u.

Na marginesie Sąd I instancji odnotował, że w ocenie biegłego sądowego E. T., złożenie wniosku o upadłość (...) w którymkolwiek ze wskazanych wyżej terminów (tj. do 30 sierpnia 2018 r., czy do 6 kwietnia 2019 r.) nie dawało możliwości zaspokojenia roszczeń powódki, ponieważ Spółka ta nie produkowała i nie sprzedawała wód w 2016 i 2017 r., a jedynym jej majątkiem były aktywa obrotowe.

Apelację od tego wyroku wniósł powód, który zaskarżając go w części, w jakiej oddalono powództwo, zarzucał Sądowi naruszenie następujących przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 233 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. oraz z art. 285 § 1 k.p.c. w zw. z art. 193 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie opinii biegłego sądowego E. T. (2) w przedmiocie ustalenia: czy i kiedy wystąpiły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (...) oraz czy i kiedy wystąpiły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (...) (najpóźniej) i czy fakt hipotecznego złożenia wniosku o upadłość w ustalonym terminie pozwoliłby na zaspokojenie długu powódki w całości, bądź w części (a wówczas do jakiej kwoty)? za przydatną, podczas gdy jako dowód istotny do rozstrzygnięcia został sporządzony w oparciu o nierzetelne księgi rachunkowe, które nie mogły stanowić podstawy do wydania konkretnej, jednoznacznej i stanowczej opinii przez biegłego;

2) art. 327 ^{( 1)} pkt 1 k.p.c. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy, uzasadnienie orzeczenia nie zawiera wszystkich elementów wymaganych ww. przepisem, brak rozstrzygnięcia sądu co do przyczyn na jakiej podstawie Sąd uznał dowód z opinii biegłego E. T. (2) za sporządzony w rzetelny, prawidłowy sposób oraz przydatny na potrzeby niniejszego postępowania, skoro w treści opinii sam biegły poddaje w wątpliwość rzetelność prowadzonych przez (...)ksiąg rachunkowych.

Wskazując na powyższe, wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie solidarnie od pozwanych M. L. (1) i A. L. (1) na jego rzecz kwoty 378.056,02 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 marca 2020 r. do dnia zapłaty, przy czym z zastrzeżeniem, że zobowiązanie jest solidarne z A. R., a także zasądzenie solidarnie od pozwanych M. L. (1) i A. L. (1) na jego rzecz zwrotu kosztów procesu w kwocie 31.913,12 zł, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 10.800 zł, przy czym z zastrzeżeniem, że zobowiązania jest solidarne z A. R. do kwoty 29.047,94 zł. Ponadto wnosił o zasądzenie solidarnie od pozwanych M. L. (1) i A. L. (1) na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

SĄD APELACYJNY USTALIŁ I ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że strony nie zgłosiły w drugiej instancji wniosków o przeprowadzenie dowodów. Nie było też podstaw do podjęcia przez Sąd Apelacyjny inicjatywy dowodowej z urzędu w oparciu o art. 232 zd. 2 k.p.c. W takiej sytuacji rozprawa nie była konieczna. Tym bardziej, że powód nie zgłosił w apelacji wniosku o jej przeprowadzenie. Także pozwani, pouczeni o treści art. 374 k.p.c. (k. 450) nie zażadali przeprowadzenia rozprawy, wprost domagając się rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (k. 452). Z tych przyczyn apelacja została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Sąd Okręgowy poczynił w niniejszej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne. Ustalenia te w przeważającej mierze były bezsporne. Należało zatem przyjąć je za własne bez potrzebny ponownego powielania ich w tym miejscu (art. 387 § 2 ¹ pkt 1 k.p.c.). Na aprobatę zasługiwała również wyrażona przez Sąd I instancji na podstawie tych ustaleń ocena prawna co do niezasadności zgłoszonego roszczenia względem pozwanych M. L. (1) i A. L. (1).

W pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że podniesione przez skarżącego w apelacji zarzuty skierowane były jedynie przeciwko podstawie faktycznej zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do tych zarzutów stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy nie pominął żadnych okoliczności, które winny być wzięte pod uwagę i w sposób prawidłowy ustalił wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, czemu z kolei dał wyraz w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które zawiera wszystkie elementy, o których stanowi art. 327 ¹ § 1 k.p.c., stąd też poddaje się kontroli instancyjnej.

Za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zaoferowane przez obie strony dowody zostały ocenione z uszanowaniem granic swobody przyznanej organowi orzekającemu, bez jakiegokolwiek naruszenia zasad logiki, czy doświadczenia życiowego. Ocena tych dowodów przeprowadzona przez Sąd Okręgowy została dokonana w sposób wszechstronny, przy uwzględnieniu i rozważeniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, w tym przede wszystkim dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości, finansów i rachunkowości (...). Przedstawione przez Sąd Okręgowy w tej kwestii argumenty oraz tok myślowy zasługiwały na aprobatę i uznanie. Zwrócić przy tym należy uwagę, że w sprawie takiej jak niniejsza, do której prawidłowego rozstrzygnięcia konieczne jest ustalenia czasu właściwego do zgłoszenia wniosku o upadłość, a zatem w sprawie, w której wymagana jest wiedza specjalna, podstawowe znaczenie odgrywa dowód z opinii biegłego. Specyfika tego dowodu wyraża się zaś w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko do zgodności z zasadami doświadczenia życiowego, wiedzy powszechnej oraz logicznego myślenia. Opinia biegłego podlega więc tak jak inne dowody ocenie według art. 233 § 1 k.p.c., lecz co odróżnia ją pod tym względem, to szczególne dla tego dowodu kryteria oceny, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego w niej stanowiska oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, a także zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2002 r. I CKN 1354/00 Lex nr 77046). Dlatego też w ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy słusznie czyniąc ustalenia dotyczące czasu właściwego na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości(...) w O., posłużył się wnioskami płynącymi z opinii biegłego E. T. (2). Biegły w oparciu o dostępne dowody w sposób szczegółowy i w pełni zrozumiały oraz stanowczy ustalił, że właściwym czasem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (...) w O. był 30.08.2018 r. Jednocześnie biegły stwierdził, że nawet przyjmując za podstawę oceny drugą z przesłanek niewypłacalności i określając potencjalny termin złożenia wniosku o upadłość w ciągu 30 dni od daty sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego za 2018 r., to końcową datą złożenia wniosku o upadłość był byłby dzień 6.04.2019 r. Ponadto zdaniem biegłego nawet złożenie wniosku o upadłość w wymienionym terminie nie dałoby możliwości na spłacenie długów spółki, bowiem spółka nie dysponowała w praktyce żadnymi aktywami (k. 344-349). Wbrew twierdzeniom apelującego, Sąd Okręgowy prawidłowo przeanalizował treść opinii, uznając ją za wiarygodną. Ocena Sądu Okręgowego jest tym bardziej prawidłowa, że biegły w reakcji na zarzuty strony powodowej wydał opinię uzupełniającą, w której odniósł się do podniesionych wątpliwości. Stanowczo przy tym stwierdził, że w całym okresie swojej działalności spółka nie posiadała żadnego majątku, a więc złożenie wniosku o upadłość w żadnym okresie nie dawało gwarancji spłaty długów (k. 368).

Sąd Apelacyjny, podobnie jak Sąd I instancji, podzielił wnioski zawarte w opinii biegłego. Biegły w sposób przekonujący i rzetelny uzasadnił końcowe wnioski zawarte w swojej opinii. Podkreślić należy, iż sporządzona opinia była na tyle kategoryczna i przekonywająca, że wystarczająco wyjaśniła zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych. Zważyć nadto należało, że biegły w sposób rzeczowy i precyzyjny odniósł się też do zarzutów strony powodowej w opinii uzupełniającej, szczegółowo i logicznie wyjaśniając, dlaczego złożenie wniosku o upadłość w żadnym z okresów nie dawało gwarancji spłaty zobowiązań. Opierając się na powyższych opiniach Sąd Apelacyjny miał również na uwadze, że pełnomocnik powoda, po udzieleniu przez biegłego odpowiedzi na postawione zarzuty, nie zakwestionowała przedmiotowej opinii, nie wskazywał na ich uchybienia czy sprzeczności. Sporządzone zatem przez biegłego opinie (główna i uzupełniająca) nie pozostawiały żadnych wątpliwości co do tego, że pozwanym M. L. (1) i A. L. (1) nie można przypisać odpowiedzialności z art. 299 § 1 k.s.h. Biegły z całą stanowczością wskazał, że złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie dawało możliwości zaspokojenia roszczeń powódki. Tym samym uznać należało, że wystąpiła negatywna przesłanka określona w art. 299 § 2 k.s.h.

Podsumowując, Sąd Apelacyjny uznał, że dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c. i w konsekwencji przyjął, że zarzut pozwanej naruszenia przedmiotowego przepisu stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez Sąd Okręgowy.

Wskazania wymaga, że proces cywilny jest procesem kontradytkoryjnym, co oznacza, że strony zobowiązane są do przedstawiania okoliczności związanych z toczącym się postępowaniem oraz dowodów na ich poparcie, zaś w razie nie sprostania ciężarowi dowodu to na nich spadają wszelkie negatywne konsekwencje związane w szczególności z oddalenie powództwa. Nie ulega wątpliwości, że to powód jest gospodarzem zainicjowanego postępowania i to na nim spoczywał obowiązek przedstawienia dowodów na obalenie udowodnionych przez pozwanych twierdzeń, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozwani natomiast poza gołosłownymi twierdzeniami o niewiarygodności materiału dowodowego w postaci nierzetelności ksiąg rachunkowych spółki, na podstawie którego opiniował biegły, nie przedstawili jakichkolwiek innych dowodów. Zatem uznać należało, że powód nie sprostał ciążącemu na nim obowiązkowi. Niezakwestionowanemu bowiem przez powoda w pierwszej instancji dowodowi z opinii biegłego nie został przeciwstawiony żaden inny dowód, który obalałby fakty wynikające z materiału dowodowego przedstawionego przez pozwanych.

Z przedstawionych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

O kosztach procesu za drugą instancję rozstrzygnięto na zasadzie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. Zasądzoną od powoda na rzecz pozwanych kwotę 8.100 zł stanowi wynagrodzenie pełnomocnika pozwanych, będącego radcą prawnym, którego wysokość została określona na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265, ze zm.). Apelacja powoda była bezzasadna, w związku z czym winien on zwrócić pozwanym poniesione przez nich w postępowaniu odwoławczym koszty zastępstwa procesowego.

(...)